Yaklaşık bir haftadır en çok gündemde olan konu Michael Jackson herhalde. Bana da "eh senden Michael Jackson hakkında okkalı bir yazı bekliyorum blog'unda" denildi. Zaten takip ettiğim tüm blog'larda bahsi geçtiğini görünce sanki ben de hakkında yazmak zorundaymışım gibi hissettim. Herkes ah vah nasıl olur diye büyük üzüntü içindeyken, ben yeterince üzülmedim, etkilenmedim galiba diye içten içe bir suçluluk duygusu içerisindeydim. Sanırım büyük bir MJ hayranı olmadığım için. Şarkılarını bilmeme ve bir çoğunu ara ara bağıra çağıra söylememe rağmen hiçbir albümünü almışlığım yok mesela. (Lütfen beni kınamayınız.)
Michael Jackson'a karşı karışık ve çelişkili hisler içerisindeyim. Bir yandan kendisi hayattayken çocuk tacizleri, balkonlardan bebek sallandırmaları yüzünden "sapık", "tuhaf", "uzaylı" adam dediğim çok oldu. Ancak bir yandan da, şu ara özellikle bu konu üzerine daha fazla düşündükçe, cidden üzülüyorum onun için. 6 yaşından beri dünya yıldızı. Bu bir çocuk üstünde kurulan ne kadar büyük bir baskı, büyük bir sorumluluk. Tüm hayatı boyunca "normal" biri olmaya hakkı olmamış. Bu hayatı kendi seçememiş, babası empoze etmiş. Ayrıca babasının da çok agresif ve katı olduğu biliniyor, hatta dövüyormuş. Geçen gazetede okudum; kankası Uri Geller sormuş bir gün niye sürekli görünüşünle oynayıp değiştiriyorsun diye. "Çünkü babama benzemek istemiyorum" demiş.
Gerçekten tez konusu olacak bir kişilik. Ne siyah ne beyaz, ne kadın ne erkek, ne çocuk ne yetişkin. Ben vaktinde sesi bozulmasın, değişmesin diye hadım edildiğinden bile şüpheleniyorum. Hatta geçenlerde anneme söyledim bu düşüncemi o da olabilir çünkü çocuklarım dediklerinin hepsi bembeyaz ve sapsarı dedi. Bu nasıl olabilir ki? Uzman değilim ama bildiğim kadarıyla zenci genleri her zaman daha baskındır. Bir de şunu konuştuk, niye tek yakın dostları Lisa Minelli ve Elizabeth Taylor? Çünkü onlar da çocukluktan yıldız olan mağdurlar.
Dün gece bir arkadaşla konuşuyordum, kendisi şöyle bir yorum yaptı ve bir anda dank etti. Dedi ki: "Dejenerasyon Michael Jackson'la başladı." Ne kadar doğru bir saptama. Michael Jackson'dan sonra bir anda bir sürü çocuk yıldızı doğdu ve bugün hala Britney Spears, Lindsay Lohan gibi örneklerini görüyoruz. Hepsi kimlik kargaşası içerisindeler. Her biri bir tüketim objesi haline getiriliyor ve tüm medya ve halk tarafından gaddarca tüketiliyor. Dolayısıyla onları davranışları yüzünden yargılamaya hakkımız var mı aslında? İşte bunun cevabı da benim için bir çelişki.
Neyse sanırım çok iç karartıcı bir yazı oldu, bu yüzden Michael'la ilgili bir anımı anlatarak bitireyim. Ortaokuldayken bir gün yaklaşık 10 öğrenci çağrılarak şöyle dendi: "Michael Jackson'u havalanında karşılayıp şarkı söyleyeceksiniz". Çığlıklar atarak sevinçten, heyecandan bayılmak üzereydik tabii. Sözleri Rana Pirinçioğlu'na, bestesi Fahir Atakoğlu'na ait iki parça söyleyecektik konserine davetiye karşılığında. Günlerce Fahir Atakoğlu yönetiminde stüdyosunda çalıştık. Yalnız şunu söylemeliyim Rana Hanım'a saygısızlık etmek istemem ama hayatımda duyduğum ennnnn "cheesy" (kıro kitsch mi desem ne desem) sözlere sahipti parçalar. Hatırladığım kadarıyle şöyleydi sözleri.
"Merhaba to a superstar, to a person with a vision. Merhabaaa to a friend, Merhabaaa.
From a land of history, Merhabaa to youuu.
We're the children of this land and the futuuure depends on weeee. ("we" ne demek yaa nasıl bir gramerdir.)
Merhaba, merhaba, merhaba to youu.
Merhaba, merhaba, welcome to Turkeeey merhabaaaa!"
Diğeri daha dramatik ve feyyylesofça:
"We're living in a world of pain, let us not be the ones to blame.
With you we can strive in the light, if you promise tomorrows bright.
Keep on dancing, keep on singing, keep on carrying the message through.
Keep on dancing, keep on singing, 'cause Michael it's only you we all adore."
Neyse gittik VIP salonunda herbirimizin üzerinde bir harf olaraktan W-E-L-C-O-M-E-Michael Jackson- (demek ki 8 kişiymişiz) tişörtlerimizi giymiş bekliyoruz. Sonra bir anda Michael giriverdi odaya. Size yemin ederim ki ilk başta odaya girenin MJ'in dev kartondan bir mankeni olduğunu sandım. O kadar ince ve gerçeküstü bir görünüşü vardı ki. Neyse hemen başladık söylemeye. İlk şarkı sonrasında badigard hadi gidelim işareti yaptı (herhalde bu işkenceye tahammül edemeyecekti daha fazla) ama Michael'cığım hayır diğerini de dinleyelim dedi. Biz yine yürekler ağızda söyledik ikinci parçamızı da. Hepimize adeta fısıldayan bir sesle "Thank you, thank you" dedi ve ayrıldı. Meğer sonradan öğrendik ki sesi kısılmış ve belki hatırlarsınız konseri iptal etmek zorunda kalmıştı. Daha sonra tekrar gelmişti, ben de davetiye geçerli olmadığından gidemediğimle kalmıştım.
-FIN-
